روزی پسر کوچکی از مادرش پرسید:" مادر چرا گریه می کنی؟".مادرش گفت چون زن هستم!پسرک گفت :"نفهمیدم!مادرش او را بغل کرد و گفت که شاید هیچ وقت هم علتش را نفهمی.

بعد از آن پسرک نزد پدرش رفت و از او پرسید که چرا مادر بدون هیچ دلیلی گریه می کند؟پدرش گفت که زن ها همیشه بدون دلیلی گریه می کنند!

زمان گذشت تا اینکه پسرک بزرگتر شد در حالیکه  هنوز علت گریه کردن زنان برایش عجیب بود...

سرانجام  روزی رو به خدا کرد و از او پرسید :" خدایا،چرا زن ها به این سادگی گریه می کنند؟"

خداوند گفت :

" وقتی زن را می آفریدم ویژگی های خاصی به او بخشیدم، چون به آنها نیاز پیدا می کرد...من به او شانه های محکمی دادم تا بتواند سنگینی روزگار را بر آنها تحمل کند در حالیکه می باید به اندازه کافی آرام و مهربان می بود تا مایه آرامش شود.

به او توانایی ذاتی دادم تا تاب تحمل تولد کودکش و بعضی رفتارهای کودکش را داشته باشد.

من به او استقامتی دادم که بتواند حتی زمانی که دیگران از انجام کاری باز میمانند،برخیزد و از خانواده اش حتی هنگام بیماری و خستگی بدون شکایتی مراقبت کند.

به او احساسی دادم که فرزندانش را عاشقانه دوست بدارد حتی اگر آنها او را بسیار آزار دهند...

به او استقامتی دادم که بتواند همسرش را در هنگام سختی ها و شکست ها همراهی کند و به او قوت قلب بدهد.

و در آخر به او اشکی دادم که بریزد...که آن ویژگی منحصر به فرد اوست تا زمانی که به آن نیاز دارد از آن استفاده کند."

خدا گفت:" میدانی فرزندم،زیبایی یک زن به لباسی که می پوشد یا مدل موها و زیبایی صورتش نیست.

زیبایی زن باید در چشمانش آشکار شود چرا که آنها دروازه ای به سوی قلبش هستند_جایی که عشق در آن قرار دارد."