در زمانهاي بسيار قديم وقتي هنوز پاي بشر به زمين نرسيده بود،فضيلت ها و تباهي ها در همه جا شناور بودند.آنها از بيکاري خسته و کسل شده بودند.روزي همه فضايل و تباهي ها دور هم جمع شدند.خسته تر و کسل تر از هميشه.
ناگهان ذکاوت ايستاد و گفت: بياييد يک بازي کنيم.مثلا قايم باشک.
همه از اين پيشنهاد شاد شدند و ديوانگي فورا فرياد زد: من چشم ميگذارم،من چشم ميگذارم.و ازآنجايي که هيچکس نمي خواست دنبال ديوانگي بگردد همه قبول کردند.
ديوانگي جلوي درختي رفت و چشمهايش را بست و شروع به شمردن کرد: يک...دو...سه.......
همه رفتند تا جايي پنهان شوند.لطافت خود را به شاخ ماه آويزان کرد.خيانت داخل انبوهي از زباله پنهان شد.اصالت در ميان ابرها مخفي شد.هوس به مرکز زمين رفت.دروغ گفت زير سنگي پنهان مي شوم اما به ته دريا رفت.طمع داخل کيسه اي که خودش دوخته بود مخفي شد و ديوانگي مشغول شمردن بود...
هفتاد و نه...هشتاد...هشتاد و يک...و......
 همه پنهان شدند به جز عشق که همواره مردد بود و نمي توانست تصميم بگيرد و جاي تعجب هم نيست،چون پنهان کردن عشق مشکل بود.هنگامي که ديوانگي به صد رسيد،عشق پريد و در بين يک بوته گل رز پنهان شد.
ديوانگي فرياد زد: دارم ميام...دارم ميام... و اولين کسي را که پيدا کرد تنبلي بود.زيرا تنبلي تنبلي اش آمده بود جايي پنهان شود.لطافت را يافت.دروغ ته دريا.هوس در مرکز زمين...يکي يکي همه را پيدا کرد به جز عشق.او از يافتن عشق نا اميد شده بود.حسادت در گوشهايش زمزمه کرد او پشت بوته گل رزاست.
ديوانگي شاخه چنگک مانندي را از درخت کند و با شدت دربوته گل رزفرو برد تا به صداي ناله اي متوقف شد.عشق از پشت بوته بيرون آمد.با دستهايش صورتش را پوشانده بود و از ميان انگشتانش قطرات خون مي چکيد.شاخه ها به چشمان عشق فرو رفته بود.او نمي توانست جايي را ببيند.او کور شده بود.
ديوانگي گفت: من چه کردم؟؟!...من چه کردم؟؟!...چگونه مي توانم تو را درمان کنم؟؟؟
 عشق پاسخ داد:‌‌ «تو نمي تواني مرا درمان کني.اما اگر مي خواهي کاري کني،راهنماي من شو «  واينگونه ازآن روز به بعد گفتند که عشق کور است و ديوانگي همواره در کنار اوست.

پ.ن : از دوست خوبم هم خیلی ممنونم که این مطلب جالب رو فرستاده ...