زمان ها پیش سه درخت بر تپه ای در جنگلی بودند.روزی در حالی که مشغول گفتن امیدها و آرزوهایشان بودند،درخت اول گفت:"آرزو دارم روزی تبدیل به صندوقچه جواهراتی شوم که پر از طلا و نقره و جواهرات قیمتی بشود و با کنده کاری هایی که روی پوستم کنده خواهد شد، همه زیبایی و ارزشم را ببینند."

درخت دوم گفت:"من آرزو دارم کشتی بزرگی شوم که پادشاهان و شهبانوها را از روی آب به نقاط مختلف زمین ببرم.وهمه به خاطر وجودم احساس آرامش کنند."

درخت سوم گفت:"من می خواهم همینجا بمانم و رشد کنم و بلندترین و با استقامت ترین درخت جنگل شوم.و مردم مرا بالای تپه ببیند و به شاخه هایم چشم بدوزند و به یاد خدا و این که من چقدر به او نزدیکم بیفتند.می خواهم تنومندترین درخت شوم و مردم هیچگاه مرا فراموش نکنند."

بعد از سال ها دعا برای به حقیقت پیوستن آرزوهایشان،بالاخره گروهی هیزم شکن به جنگل آمدند.یکی از آنها وقتی به درخت اولی نزدیک شد گفت:"چوب این درخت به نظر خوب است، بهتر است که چوبش را به نجار بفروشم..."وشروع به قطع آن کرد.درخت خوشحال بود چون فکر می کرد نجار از چوبش جعبه جواهرات خواهد ساخت.

هیزم شکن دیگر به درخت دوم نزدیک شد وگفت:"این درخت چوب محکمی دارد،می شود آن را به کارگاه کشتی سازی برد..."آن درخت هم خوشحال شد چون فکر می کرد به جایی برده می شود که از آن کشتی بسازند.

وقتی مرد دیگری به درخت سوم نزدیک شد،درخت وحشت زده شد چون می دانست اگر قطع شود دیگر به آرزویش نخواهد رسید.مرد گفت:"من به چوب این درخت نیازی ندارم فقط آن را با خود می برم."و شروع به قطع شاخه هایش کرد.

 درخت اولی که به نجاری برده شد از چوبش جعبه علوفه ای برای حیوانات ساختند و آن را در انبار گذاشتند و پر از علوفه خشک کردند.اینها هیچ کدام از آرزوهایی نبودند که درخت برایش دعا کرده بود!درخت دوم هم تبدیل به یک قایق ماهیگیری کوچک شد.و رویای تبدیل به قایقی بزرگ برای حمل شاهزادگان هم از میان رفت!و درخت سوم به شکل قطعاتی بزرگ بریده شد و در جایی تاریک بدون استفاده گذاشته شد.سال ها گذشت و آرزوی درختان هم از یادشان رفت ...

تا اینکه روزی مرد و زن فقیری به انبار آمدند.زن در آنجا کودکی را بدنیا آورد ،آنها نوزادشان را روی علف های خشک جعبه ای که از درخت اولی ساخته شده بود گذاشتند.مرد می خواست تخت کوچکی برای کودکش بسازد که با خوشحالی آن را در انبار پیدا کرده بود!درخت اهمیت این اتفاقات را تازه می فهمید زیرا حالا گرانبهاترین گنجینه را در خود نگاه می داشت،یک نوزاد...

سال ها بعد گروهی سفر دریایی خود را با قایقی که از درخت دوم ساخته شده بود شروع کردند.یکی از آنها در طول سفر خسته شد و به خواب رفت.لحظاتی بعد طوفانی دریا را در بر گرفت و درخت می دانست که به اندازه کافی برای نجات جان آنان محکم نیست.مردان شخص به خواب رفته را از خواب بیدار کردند.مرد ایستاد و به دریا گفت:"آرام باش!"و طوفان تمام شد!!همان زمان بود که درخت بسیار خشنود شد وقتی فهمید که پادشاه پادشاهان را حمل می کرده...

سرانجام شخصی آمد و قطعات درخت سوم را با خود برد.درخت بر شانه های مردی که آن را از میان خیابان می برد و مورد تمسخر قرار گرفته بود حمل شد.مردم هم به دنبالش آمدند تا اینکه به بالای تپه رسیدند و مرد به درخت میخکوب شد و رو به آسمان گذاشته شد تا جان بدهد!وقتی روز یکشنبه رسید درخت فهمید که به اندازه کافی با استقامت بوده که توانسته بر بالای تپه بماند و تا جایی که می توانسته به خدا نزدیک شود،چون حضرت عیسی به روی آن مصلوب شده بود و برای همیشه در یادها می ماند...

 اگر کارها بر خلاف چیزی که می خواهیم پیش برند،معنای بدی ندارند!فقط کافیه که به خدا اعتماد کنید تا بزرگترین موهبت ها را به شما بده.همه درخت ها به چیزهایی که آرزوش را داشتند رسیدند اما نه اون جوری که خودشون تصور می کردند.ما هیچ وقت نمی دونیم که برنامه ای که خدا برای ما در نظر گرفته چی می تونه باشه فقط می دونیم که راهی که اون برای ما در نظر گرفته شاید راهی نباشه که ما می خواستیم ولی بدون شک بهترین راه را برای ما رقم می زنه...

لینک داستان:short stories

دختر کوچکی با اشکی که در چشمان معصومش جمع شده بود گفت:پس نور قشنگ خورشید که همین حالا توی آسمان بود کجا رفت؟" مادرش با لبخندی دلگرم کننده رو به دخترش کرد و گفت:عزیزم جواب سوالت رو فقط خدا می دونه.خدا یک برنامه ای داره...مطمئنم!حالا سعی کن دیگه ناراحت نباشی.خدا خودش علاج کار رو میدونه..."

یک مرتبه دختر کوچولو با دیدن نسیمی که ابرهای سیاه را از آسمان پاک می کرد، شروع کرد به ریز ریز خندیدن.بالای سرشان رنگین کمان بسیار درخشانی ظاهر شد که حقیقتاً بسیار باور نکردنی و افسانه ای بود و با چشم اندازی دیدنی و تاثیرگذار در آسمان شکل می گرفت . خداوند به آراستن آسمان با رنگ های زیبایش ادامه میداد.

 دخترک در حالی که انگشت کوچکش را رو به سوی آسمان کرده بود، با شوقی که در صدایش بود گفت:خدا آسمان رو داره نقاشی می کنه!مامان می بینی؟ "

مادرش نجوا کنان گفت:پس باید قلم موهای مخصوصی هم برای رنگ کردن آسمان به این بزرگی داشته باشه!... رنگین کمان می تونه به ما کمک کنه که به یاد بیاوریم چه کسی خالق این همه زیبایی هست ."

دخترک بلند شد که دست مادرش را بگیرد،در حالی که دوباره نور آفتاب شادی بخش زمین ها را در بر می گرفت.آنها دست در دست هم در حالی که قدم می زدند به نقاشی افسونگر خدا خیره شدند.