پسرک شروع کرد به اشک تمساح ریختن! قصد و هدفش به خودی خود خوب بود اما حاصلش چیزی جز یک بهم ریختگی فجیع نشده بود.

خوب می دانست که حالا چه چیزی انتظارش را می کشد،سرزنش یا حتی تنبیه بدنی..اما پدرش فقط تماشایش کرد..از میان آشپزخانه بهم ریخته گذشت و پسرک گریانش را بلند کرد و در آغوش کشید و آرامش کرد..لباس پدر هم مثل پسرش آردی و چسبناک شده بود.

این داستان شبیه رفتار خداوند با ماست،چطور؟

ما در زندگی سعی می کنیم به مقاصد خوبمان برسیم اما نتیجه کارهایمان به چیزی جز آشفتگی نمی انجامد.زندگی مشترکمان با مشکل روبرو می شود،به دوستی توهین یا بی احترامی می کنیم،نمی توانیم از پس کارهایمان بربیاییم، سلامتی مان را از دست می دهیم و ...

گاهی اوقات هم سر جایمان خشکمان می زند و فقط اشک میریزیم چون واقعا نمی دانیم چه باید بکنیم؟! این همان لحظه ای است که خداوند ما را از جایمان بلند می کند..به ما مهر می ورزد..آراممان می کند و ما را می بخشد حتی اگر خودش مجبور باشد از میان آشفتگی های ما بگذرد..

اما فقط به دلیل این که ممکن است ما برای رسیدن به قصدمان(برای خدا یا دیگران) آشفتگی به بار بیاوریم دلیل نمی شود که "کلوچه درست نکنیم!". دیر یا زود زمانش می رسد که در این کار مهارت پیدا می کنیم و دیگران هم به خاطر تلاشمان خوشنود خواهند شد!